Een stelletje schapen. (Pepita)

"Die broek staat je geweldig!"
"Wat past hij goed bij je ogen!"
"Maakt hij me niet een beetje dik?"
"Hou je buik eens in? Ach welnee! Zeg eens Charlotte, wat vind jij ervan?"
Opeens waren vijf paar ogen op Charlotte gericht. Ze wist even niet wat te doen of zeggen. Ze vond de broek niet speciaal mooi ofzo. Ook niet lelijk, het was toch gewoon een broek? Wat kan er nou mooi of niet mooi zijn aan een doodnormale spijkerbroek?
"Hij staat je goed hoor."
Het meisje dat de broek paste, Anna, draaide zich nog een keer rond voor de spiegel. Charlotte zuchtte, hoelang zou dit nog duren... De zon scheen, ze wilde alleen zijn, buiten.

Helaas dachten de anderen er niet zo over. Pas toen de winkels gingen sluiten kwam het in ze op eens te overleggen of ze maar eens huiswaarts zouden gaan.
"Zullen we nog een terrasje pakken?" Dat voorstel kwam van Louise.
Charlotte schudde snel haar hoofd. "Nee, ik ga naar huis hoor!"
De meiden leken teleurgesteld. Hier werd Charlotte zo moe van. De wind speelde met haar rode haren, en ze dacht aan het bos vlakbij haar huis. Daar wilde ze zijn, niet hier bij dat stelletje schapen.
Één van de schapen, Sylvana, verzuchtte: "Nou, dan moeten wij ook maar naar huis."
"Natuurlijk niet!" riep Charlotte. "Jullie kunnen toch met zijn vijven even gaan? Daar hebben jullie mij toch niet bij nodig?"
"Ach, we fietsen wel even met je mee."
Charlotte trok haar liefste wat-zijn-jullie-toch-geweldige-vriendinnen-glimlach en vroeg zich ondertussen of deze meisjes nooit voor zichzelf zouden gaan denken en altijd iemand als Charlotte zouden gebruiken om hun beslissingen te nemen. Ze werd er af en toe aardig gefrustreerd van.