Een ontdekking.

Charlotte ging al een week niet meer naar haar plekje in het bos. Het voelde niet meer als "haar" plekje, maar als gemeenschappelijke grond. Wat stelde ze zich aan, het bos is altijd al gemeengoed geweest. Maar toch.

Ze baalde van zichzelf. En goed ook. Dan ontmoet ze ein-de-lijk iemand die toch een beetje interessant lijkt, en dan doet ze zo bot. Waar slaat dat op? Waarom deed ze dat altijd? Mensen die ze irritant vond bleven vanzelf aan haar plakken, en leuke mensen stootte ze af.

Dat meisje had aardig gedaan, ook nadat Charlotte zo raar had gedaan in het bos. Dat zouden de meisjes van school niet doen. Die zouden je arrogant vinden en buitensluiten. En waarom had ze verwacht dat Dawn een meeloper was? Zelf droeg Charlotte toch ook gewoon een spijkerbroek? Meestal dan. Hoe meer Charlotte er over nadacht, hoe minder "gewoon" Dawn leek.

Het kettinkje om de hals van Dawn had haar geïntrigeerd. Charlotte wist niet waarom, maar toen ze elkaar zagen in het winkelcentrum vond ze het moeilijk om er niet de hele tijd naar te kijken. Als Dawn maar geen rare dingen ging denken. Ach, wat zou het. Ze zag haar toch nooit meer. Omdat ze altijd zo raar deed bij mensen die haar onzeker maakten. Op school, daar kon ze mee omgaan. Maar Dawn had ze in haar eigen wereld gezien, op het plekje in het bos.

Haar gedachten werden onderbroken door Carmen, die binnenkwam en op haar bed plofte.
Ze graaide naar de agenda die Charlotte op schoot had. "Waarom teken je altijd in je agenda?"
Charlotte glimlachte. "Wat moet je anders met zo'n ding?"
"Mag ik er ook een tekening in maken?"
Charlotte knikte en streek over het haar van haar zusje. De dikke bruine vlechten bungelden heen en weer toen Carmen zich over de agenda boog.
Ze staarde uit het raam terwijl Carmen ingespannen in haar agenda zat te tekenen.
"Waar is Cameron?" vroeg Charlotte opeens.
"Weet ik niet, ik denk op zolder."
Daar was Cameron vaak, want daar stond de piano.

Ze zwegen allebei, Charlotte dacht na over Cameron, en Carmen zat met haar tong uit haar mond ingespannen te tekenen. Toen ze klaar was, sprong ze op. De agenda viel op de grond. "Oh, sorry!"
"Geeft niet, hoor."
"Wil je spelen?"
"Hm. Straks. Zullen we dan buiten verstoppertje doen?"
Carmen rimpelde haar neus. Zoveel als Charlotte van buiten zijn hield, zoveel hield Carmen ervan om met een dekentje en warme chocolademelk op de bank te zitten. Bij de kachel. Zoveel als Charlotte van alleen zijn hield, zo graag was Carmen onder de mensen. Carmen leek meer op hun moeder. Charlotte meer op hun vader.

Toen ze Carmen eindelijk uit haar kamer weggewerkt had, liep ze naar boven. Een langzame pianomelodie kwam haar tegemoet. Het klonk mooi, maar ook erg verdrietig. Charlotte raakte er meer en meer van overtuigd dat haar broer echt iets dwarszat. Als ze nu maar wist wat er was. Cameron ging helemaal op in zijn pianospel. Hij bewoog mee met de muziek en zijn gezicht sprak boekdelen. Het deed Charlotte altijd pijn als ze hem zo zag, hij leek zo kwetsbaar. Dat paste niet bij een grote broer. Om hem niet te storen, keek Charlotte wat rond op zolder. Ze kwam hier niet vaak, ze vond het er te donker en te benauwd. Hier ergens moesten de dozen met babyfoto's staan, dat vond ze wel altijd leuk om te zien. Ze opende een kast. Bingo.

Ze pakte de dozen één voor één van de plank. Plotseling viel haar oog op een klein zwart doosje, weggestopt alsof iemand het kwijt wilde maar toch ook niet wilde weggooien. Voorzichtig, met nog twee dozen in haar handen, pakte ze het doosje. Er zat een dikke laag stof op. Charlotte nieste. Bam.
Foto's dwarrelden in het rond. Ze had de dozen laten vallen. Cameron was geschrokken opgehouden met spelen en draaide zich om. "Charlotte? Wat doe je? Ik schrok me dood!"

Charlotte zei niets. Ze had het doosje opengemaakt. Een zilveren glinstering kwam haar tegemoet. Ze herkende het meteen.





---------
Johanna! Ik had gewoon een jaar niet geschreven. Sorry. Echt stom! Ik kreeg er opeens weer zin in, toen ik het voor het eerst sinds maanden weer terug las. Het verhaal begon net echt leuk te worden. Vond ik. Nouja. Ik denk niet dat je nog zin hebt om verder te schrijven. Gezien jouw vele andere blogs enzo denk ik dat je leukere dingen te doen hebt :) Maargoed. Ik had vorig jaar nogal een inzinking, waardoor ik nergens echt zin in had. Blabla. Sorry in ieder geval. Echt.
Groetjes, Pepita.