Knock-knock. Who's there?

Dawn zat in kleermakerszit op haar bed en staarde vertwijfeld naar de legergroene schoudertas die voor haar op het bed stond. Verward dacht ze terug aan wat er die middag gebeurd was. De geschokte groene ogen van het onbekende meisje stonden nog steeds op haar netvlies gebrand. Ze vroeg zich af of ze er goed aan had gedaan om de tas mee te nemen, want misschien kwam het meisje er nog voor terug, maar nu ze wist dat zij niet de enige was die van het plekje af wist, sloot ze de mogelijkheid dat hij gestolen zou worden niet uit. Daarnaast zou het die nacht gaan regenen, en misschien zat er wel iets in dat niet nat mocht worden...

Dawn zuchtte. De tas waarnaar ze onafgebroken staarde leek terug te staren. Er werd zachtjes op de deur geklopt.

"Dawn?"

Het was de half-fluisterende stem van Luca. Dawn liet zich achterover vallen.

"Hmm..?"

"Mag ik binnenkomen?"

Dawn kwam weer overeind. Luca's stem klonk ernstig. Dawn stond op en liep naar de deur en deed hem open. Luca liep langs haar heen naar binnen en plofte onder haar aan te kijken neer op haar bed. Dawn deed de deur dicht en ging naast Luca op haar bed zitten. Ze boog zich over hem heen en trok de tas naar zich toe.

"Wat moet ik hier nou mee?" verzuchtte ze.

"Van wie is die?" vroeg Luca nieuwsgierig. Zijn stem klonk trillerig.

"Geen idee." zei Dawn. "Van een meisje die ik in het bos tegenkwam. Ze rende zomaar weg en liet haar tas staan. Ik wist niet wat ik moest doen, dus heb ik hem maar meegenomen."

"Gejat?!" vroeg Luca met grote ogen.

"Natuurlijk niet!" zei Dawn verontwaardigd. "Maar als ik hem daar had laten staan had iemand anders dat misschien wel gedaan. Ik wil hem terug geven."

Luca sloeg zijn ogen neer. "Heb je gekeken wat erin zit?"

Dawn schudde haar hoofd. "Ik vind het zo raar om iemands tas te doorzoeken..." mompelde ze vertwijfeld.

"Maar misschien zit er iets in dat je kan helpen haar te vinden..." zei Luca. "Een portomonnee met id-kaart of adreskaartje ofzoiets..."

Dawn keek hem even aan.

"Hé... Wat is dit?" Dawn streek Luca's krullen uit zijn gezicht en hapte naar adem. Boven Luca's wenkbrauw zat een diepe snee. Luca duwde haar hand weg en trok zijn haren over zijn ogen.

"Niks! Gewoon... Hoofd gestoten."

"Hè? Zo hard? Hoe krijg je dat nou weer voor elkaar?"

"Weet ik veel! Ga die tas nou maar doorzoeken!" Dawn schrok. Luca was nooit zo fel.

"Oké, oké, rustig maar." Ze haalde diep adem en trok de rits open. Even keek ze opzij. Het viel haar nu pas op dat Luca's ogen een beetje rood en gezwollen waren, alsof hij had gehuild. Ze sloeg haar ogen weer neer en keek in de tas.

"Voornamelijk schoolboeken." mompelde ze. "Niks genants tot nu toe... Ah! Hebbes!"

Ze haalde een donkergroen, in linnen gebonden boekje tevoorschijn waar met grote goude letters 'Agenda' op gedrukt stond. Luca glimlachte even. Zijn bij Dawn welbekende nep-glimlach, die hij altijd opzette als hij eigenlijk kwaad of gekwetst was. Maar nooit tegenover Dawn. Dawn slikte, wat onverwachts moeilijk ging. Zwijgend sloeg ze het boekje open. Het stond volgekladderd met gedetailleerde tekeningetjes.

"Celtic art..." mompelde ze. "Cool."

Luca reageerde niet. Met een brok in haar keel bladerde ze door naar de eerste pagina. Bovenaan de pagina stond: 'Persoonlijke gegevens'.

"Er staat een telefoonnummer in."

"Nou, dan weet je wat je moet doen hè?" Dawn zuchtte en legde de agenda naast zich neer. Ineens realiseerde ze zich dat ze niet wist waarvoor Luca naar haar kamer was gekomen.

"Wat was er eigenlijk?" vroeg ze voorzichtig.

Luca stond op. "Oh... Niks. Niks belangrijks." Langzaam liep hij naar de deur.

Dawn keek hem verward na. Het was duidelijk dat hij niet gekomen was om gezellig te kletsen, hij klonk veel te ernstig. Bovendien kwam hij niet bepaald vrolijk over. Ze pakte de agende weer en tikte hem tegen haar hoofd. Luca wilde ergens over praten, en zij was alleen maar met die stomme tas bezig. Vertwijfeld keek ze naar de deur. Zou ze hem volgen? Ze schudde haar hoofd. Dat zou het waarschijnlijk nu niet beter maken. Ze kon zich beter op die agenda richten. Ze haalde diep adem, stond op en liep naar de telefoon in de hoek van haar kamer.