Frustratie

Charlotte zat fluitend op de fiets. Ze was vroeg vrij, de meiden uit haar klas hadden haar met rust gelaten en het was heerlijk weer. Een minpuntje was dat ze niet naar haar favoriete plekje kon, omdat ze veel te veel huiswerk had. Ze had er al te weinig aan gedaan.
Toen ze thuiskwam hing ze gewoon haar jas op en groette haar ouders. Niets wat vandaag haar bui kon verpesten, zelfs niet toen Carmen creatief was geweest met haar make-up en ze het grootste gedeelte kon weggooien. Op haar mascara na gebruikte ze er toch haast nooit iets van.

Ze aaide Carmen even door haar haar. "Kom je spelen?" vroeg Carmen hoopvol.
"Nee Carmen, ik heb veel te veel huiswerk. Vraag Cameron maar."
Carmen keek teleurgesteld. "Cameron is boos."
"Waarom?"
"Papa zegt dat hij lui is."
Die ruzie kende Charlotte al, en ze maakte zich er niet al te druk om. Cameron was een dromer, en haar vader vond dat hij maar eens een goede baan moest gaan leren. Cameron echter wilde nog geschiedenis, Nederlands, Iers en cultuur gaan studeren... En het liefst zou hij daarna schrijver worden.

Eenmaal op haar kamer zette ze het raam open en ging aan haar bureau zitten. Ze had haar bureau opzettelijk onder het raam laten zetten zodat ze naar buiten kon kijken als ze huiswerk maakte.
Een werkstuk... en het moest morgen af zijn... eerst maar eens een titel. Ierland? Nee, dat had ze al drie keer gedaan. Noorwegen? Ook een heel mooi land... maar misschien moest ze het voor de verandering eens niet over een land doen. De dwarsfluit, ook niet origineel...
Het begon zachtjes te waaien. De wind streek over Charlotte's gezicht. Dat was het fijnste gevoel op de hele wereld, vond ze. Het begon harder te waaien. Charlotte sloot haar ogen. Ze wilde naar het bos, de wind voelen, het geruis van de bomen horen, de lente ruiken...

Het werkstuk lukte toch niet! Ze gooide haar boeken in haar tas, misschien kon ze daar wel haar huiswerk doen. Daarna wilde ze naar beneden rennen, maar ze zag Cameron staan.
Hij huilde.
Ze zag het goed, dat wist ze zeker. Maar hij wende zich af en verdween zijn kamer in. Charlotte bleef nog even staan. Ze zou nu naar hem toe kunnen gaan. Maar hij hield er niet van als zij hem zag huilen, waarschijnlijk zou hij zich er alleen rotter door voelen. Ze kende hem, en hij was boos. Hij huilde nooit, alleen als hij héél, héél boos was. Nee, ze zou hem even laten afkoelen. En ze wou naar het bos. Ze liep dus de trap af en ging naar buiten.

Eenmaal bij het bos aangekomen zette ze haar fiets tegen een boom, deed even haar ogen dicht en snoof eens diep. Je kon de bomen ruiken. Niets in de hele wereld was zo mooi als deze plek. Rustig liep ze onder de berken door en liet alles even goed op haar inwerken. De wind waaide door haar haren. Er was niets wat ze zo fijn vond als wind. Koud en warm tegelijk en als je je ogen dichtdeed kon je je inbeelden dat je in een verhaal zat, met avontuur in plaats van dit saaie, schoolse leven. Het ging op dit moment alleen wat moeilijker, want ergens in haar hoofd begon ze zich af te vragen of ze toch niet naar Cameron toe had moeten gaan...

Ze was al bijna bij haar favoriete plekje. Terwijl ze luisterde naar het fluiten van de vogels hoorde ze opeens iets anders. Dat was geen vogel... ze begon te rennen. Het leek alsof iemand zat te neuriën. Maar dat kon toch niet, ze had hier nog nooit iemand gezien!

Toen zag ze haar zitten. Dit kon je niet menen. Daar zat een meisje, dat nog jonger leek dan Charlotte zelf, met haar mp3 in haar oren en haar voeten in het gras. Je kon de bassen van de muziek op meters afstand horen. Er was niets waar Charlotte meer hekel aan had. Ze had zelf niet eens zo'n ding.
Ze bleef roerloos staan. Ze kon het niet geloven. Dat plekje, waar ZIJ altijd was gekomen als ze het moeilijk had... wat altijd een toevluchtsplaats voor HAAR was geweest... daar zat nu iemand anders! En dan nog wel zo'n bleek, schriel kind met een gescheurde spijkerbroek. Dat vond ze stoer, zeker. Net als de geluiden van het bos verstoren met haar idiote muziek.

Het meisje keek om. Charlotte schrok zich dood, maar liet niets merken. Daar was ze goed in, niet laten zien wat je denkt of voelt. Ze zag hoe het meisje naar haar toe begon te lopen.
De mp3 bungelde mee met iedere stap, en Charlotte kon de muziek steeds duidelijker horen. Het meisje stond nu recht voor haar. "Hoi, wie ben jij?" vroeg ze.
Charlotte keek haar nog even aan en rende weg. Naar huis, naar huis. Dat was het enige wat ze kon bedenken.

Toen ze thuiskwam, waren Cameron en Carmen weg en haar ouders wisten niet waar ze waren.
En toen ze haar huiswerk wilde gaan doen, kwam ze er achter dat ze haar tas in het bos had laten liggen. Dat had dat meisje dan vast meegenomen...
De dag die zo leuk begonnen was, had een vervelende wending genomen. Charlotte ging op haar bed liggen en viel zo, zonder gegeten te hebben en met haar kleren nog aan, in slaap.